Şşş. Ben geldim. Kimseyi uyandırmadan favorilerimi yazıp gitmeyi planlıyorum. Parmak uçlarımda blogda dolaşıyor olmam hem de bunu kendi blogumda yapıyor olmam gerçekten komik değil mi? Uzun bir süre, Kaf dağlarının ardında Simurg kuşu ile beraber çıktığım bu yolculukta bloga biraz ara vermem gerekiyordu. Tamamen gittiğimi düşünmemişsinizdir umarım. Olsaydı zaten veda... Iııı ıııı Yok veda yazıları,vedalaşmak çok üzücü şeyler. Ama bir şekilde blogu kimsesizmiş gibi bırakıp gitmezdim. Tabir-i caizse bebeğim altı yaşına giriyor. Bir anne bebeğini bu yaşlarda bırakabilir mi? Bu soru yerine şunu sorayım: bir anne bebeğini HİÇ bırakabilir mi? Bu caniliği sana yapamazdım tabiki. Gel gelelim bu kadar özlediğim ve bir miktar da yazmaya çekindiğim blogumda 2017'ye de veda çakıyoruz. Herhangi bir parti düzenlenmeyecektir. Kapıya gelenlere çay ikramımız belki olabilir. Kapıma gelmişsiniz eliniz boş gelmeyiniz.
2017 canım! Seni çok sevdim. Her bir santimini her bir anını... Doya doya yaşadım bazı aylarını. Bazı aylarında göz çukurlarım dolup taştı. Bulanık görmeye başladığım o dakikaları da sevdim. Korkumun alev alıp bir gönlü yıkışını da izledim seninle. Boş geçen günlerimiz de olmadı değil. Bazı günler dolu geçemiyordu. Ha! Ama hep o günlerden ders aldım 2017'ciğim. Bullet journal'ım senin yılında en güzel haline doğru şekillendi. Her sayfasına daha bir özenerek doldurdum, arkadaşlarıma da hazırladım. Bir hobimi senin zamanında edindim.
